من آنم كه سرم را هرگز خم نكردم

من آنم كه اسمم اسم هيچكس را يدك نكشيده

من آنم كه روي پاهايم ايستاده ام

من آنم كه شانه هايم پناه هق هق مادرم است و مادرم شانه هايش پناه عالم

من آنم كه گريه ام را فقط ماه ديده و صداي گريه ام را ماه شنيده

من آنم كه دستم را همواره سوي انان كه در راه جا مانده اند دراز مي كنم

من آنم كه سرم همواره سوي اسمان است و خورشيد هيچ گاه چشم هايم را زخم نكرده

من آنم كه پناهم خداست

من آنم كه جزء از خدا ياري نخواسته ام

من آنم كه جزء به خواست او به پا نخواسته ام و ننشسته ام

من آنم كه وقتي به نماز ايستادم خدا را ديدم كه به نظاره بود

اما روزگار اينها را بر من نبخشيد

اما روزگار اين دل پر درد را هم بر من دريغ كرد

كمر بست بر شكستنم و شكست

ديوارهاي خانه مهرم را بر سرم اوار كرد

پس ديگر هيچ گاه سرم را بالا نگرفتم

اسمم را خوار كرد و من هرگز ديگر نامم را بر زبان نراندم

شانه هايم زير بار غم شكست

چشم هايم براي گريه از من اجازه نگرفتند و رهگذران گريه ام را به نظاره ايستادند

از راه جا ماندم اما دستي به سويم دراز نشد

مثل ديوانه ها خنديدم به رسم اين روزگار

به سازي كه برايم زد مثل مست ها رقصيدم

گريستم اما مردماني كه با گريه شان مي گريستم خنديدند

فرياد زدم اما آنان كه دست گرمم نوازششان ميكرد سيليم زدند

آنان كه شكستم تا غرورشان نشكند غرورم شكستند

چه بازي سختي كرد روزگار با من

او كه مي گفت مست است از جام نگاهم .....

باز مثل اول قصه من ماندم و خدا

ياريم كن خدايا به پا خيزم

قسم به همه ي خوبيها ديگر خوبي را فراموش مي كنم!!!