به نام تنهاترين كسي كه در تنهاييم تنهايم گذاشت

شبي كه بغض عشق تمام وجودم را مي فشرد و از بي همدمي دلم خراب

 شده بود به آسمان پناه بردم يك دفعه چشمم به ستاره اي اقتاد كه جور

 ديگري به من چشمك زد و احساس كردم مثل بقيه نيست پس او را به

خانه ي زخم خورده ي دلم با تمام وجود دعوت كردم و ستاره درخشيد

 تمام شبم فقط با بودن آن ستاره روشن شد و پس از آن من هر روز

 آرزوي رسيدن شب را مي كردم به عشق ديدن آن ستاره حتي روزهاي

 من هم رنگ شب گرفته بودند عاشق شب و متنفر از روز شدم شبي كه

 مثل هر شب براي ديدن ستاره بي قرار بودم هر چه نشستم نيامد نيمه

شب بود و همه ي ستاره ها بودند جز ستاره ي من براي يك دم قلبم ايستاد

 و از ترس آنكه او را از دست داده باشم چشمهايم را بستم ناگهان صداي

 رعد و برق مرا به خود آورد چشمهايم را باز كردم با ديدن گريه ي

آسمان طاقت نياوردم بغض گلويم را فشرد فرياد زدم دلم شكست گريه

كردم شب بعد دوباره رفتم ولي اين بارهم نه از ستاره خبري بود نه گريه

 ي آسمان فهميدم اشك آن شب آسمان به خاطر رفتن ستاره بود براي

هميشه آسمان كه مادر آن ستاره بود چقدر راحت به رفتنش عادت كرد اما

 من هنوز كه هنوز است شبها براي ديدن ستاره ام همان ستاره ي بي

معرفت زير آسمان جلوي نگاه تمسخر آميز ستارگان ديگر به خود براي

آمدنش اميد مي دهم و ميدانم هيچ گاه به رفتنش عادت نمي كنم و نگاهم

بعد ار او به هيچ ستاره اي خيره نمي شود

 

وقتی که تو می آیی ورق زندگی بر می گردد ولحظه ها رنگین کمان  می شوند

و دنیای خالی از ترانه های عاشقانه  جان دوباره می گیرد برای غزل خوان شدن در لحظه های حضور تو