با تمام وجود صدایت می کنم . صدایت می کنم تا نگاهم کنی ، نگاهم کنی تا

چشمان پر از اشکم را ببینی ، اشکهایم را ببینی تا دلت برایم بسوزد ، دلت

بسوزد تا یک لحظه بیشتر کنارم بمانی . آن وقت از ته دل فریاد خواهم زد و به تو

خواهم گفت صادقانه 

 دوستـــــــــــــــــــــــــــــــــــت دارم

آن وقت شاید دیگر هرگز تنهایم نگذاری هرگز

می پرسی تو را دوست دارم؟

حتی اگر بخواهم پاسخ دهم نمی توانم

مگر می شود با کلمات ، احساس دستها را بیان کرد؟

مگر ممکن است با نشاط و لطفی دلم را فرا می گیرد ؟ عبارات شرح داد که آن زمان

که با دیدگان پر اندیشه و روشن بین به من می نگری چه

می پرسی تو را دوست دارم ؟ مگر واقعا" پاسخ این سوال را نمی دانی ؟

مگر خاموشی من ، راز دلم را به تو نمی گوید؟

مگر آه سوزان از سر نهان خبر نمی دهد ؟

ایا شکوه امیخته به بیم و امید ،که من هر لحظه هم می خواهم به زبان اورم و هم سعی

 میکنم که از دل بر لب نرسد

راز پنهان مرا به تو نمی گوید؟

عزیز من ! چطور نمی بینی که سراپای من از عشق به تو حکایت می کند ؟

همه ذرات وجود من با تو حدیث عشق می گویند ، بجز زبانم که خاموش است!

قدمش را در جاده اي متروكه رهسپار راهي بس دشوار كرد .

او مي رفت ،

 مي رفت و از قلب اندوهبارش ،

ناله ها سر مي داد تا شايد چشمي كه از جفا شوره بسته نگاهي هرچند گذرا بر او بتازد ،

 
در جاده متروكه قلبي كه خود بيگانه از سبزي گلبرگهاي شقايق بود .

 
بيا و نسيم ملايم نگاهت را به بيكرانهاي طلايي بسپار بيا و عطوفت قلب شكسته ات را نثار

 گونه هاي پژمرده عشق كن

 
دست بياز و اين چشمهاي پر باران را بستان

 و ابياري كن رهگذار متروكه قلبم را تا به گل بنشيند جاي قدمهاي آهسته وپيوسته ات

ايستادي ؟

خيره به اطراف به دنبال گمشده مي گردي ؟

 
مثل اينكه آن صداي بي صدايي را كه با تمام وجود از گلوگاه قلبم بر خواست شنيدي .

شب بود و غم بود و شکوه هايم

دلی شکسته و اشک بر گونه هايم

جای خالی تو و رفتنت از کنارم

حرف هايی نا گفته و بار تنهايی بر شانه هايم

رفتی بی آنکه دردم بدانی

قصه ناخوانده قلبم بخوانی

سر بر سينه ام بگذار

نمی خواهی در کنارم بمانی

ای سيه دل با من چه می کنی ؟

تو چرا قلب مرا پاره پاره می کنی ؟

مگر من با تو چه کرده ام ؟

که مرا در به در و آواره می کنی ؟

اگر دوايت دل شکستنه

يا در را به رويم بستنه

بشکن دل را و ببند در را

که خوشی من در انتظارت نشستنه

اين روزا غرق رويای خود شدم

تک و تنها با خدای خود شدم

در اين مکتب بی مهری عشق

شاکی دنيای سيای خود شدم

ای خدا دری بگشا بروی من

بر چشم و دل سيای من

گر چه رفته ببار باران رحمتت را

بر گل سرخ خوشبوی من

من تو را سخاوتمندانه به کسی هدیه می دهم که از من عاشقتر باشد و از من برای تو مهربانتر.

من تو را به کسی هدیه می دهم که صدای تو را از هزار فرسخ راه دور در خشم ، در مهربانی ،

در دلتنگی در هزار همهمه دنیا ، یکه و تنها بشناسد. من تو را سخاوتمندانه به کسی هدیه

می دهم که راز آفتابگردان و تمام سخاوتهای عاشقانه این دل معصوم را بداند. و ترنم

دلپذیرهرآهنگ ، هر نجوای کوچک برایش یک خاطره مشترک باشد. او باید از رنگین کمان

چشمان تو تشخیص بدهد که امروز هوای دلت آفتابی است یا آن دلی که من برایش می میرم سرد

و بارانی است. ای بهانه زنده بودنم تو را سخاوتمندانه به کسی هدیه می دهم که قلبش بعد از

هزار بار دیدن تو باز هم به دیوانگی و بی پروایی اولین نگاه من بتپد همان طور عاشق ، همان

طور مبهوت. با آن وقار بی مثال آیا کسی پیدا خواهد شد؟ از من عاشق تر و از من برای تو

مهربان تر! تو را سخاوتمندانه با دنیایی حسرت خواهم بخشید. و او را که از من عاشق تر است

هزار بار خواهم بوسید

زیبا ترین حرفت را به من بگو

شکنجه ی پنهان سکوتت را آشکار کن  

و هراسان مباش از آن که بگویند

ترانه یی بیهوده می خوانید

چرا که ترانه ی ما

ترانه ی بیهودگی نیست

چرا که عشق

حرفی بیهوده نیست

حتی بگذار آفتاب نیز بر نیاید

به خاطر فردای ما اگر

بر ما منتی است

چرا که عشق

خود فرداست

بزار این شونهء نمناک تکیه گاه گریه باشه

بزار این خسته بیفته تا شاید دوباره پاشه

گریه کن دلت سبک شه من فدای گریه هاتم

تورو تنها نمیزارم تا همیشه پابه پاتم

زیر بارون نگاهت غسل تعمید ترانه ست

میری اما برمی گردی این سفر چه عاشقانه ست

حالا من اینجا می مونم چشم به راهت تا همیشه

واسه این دل شکستم هیشکی مثل تو نمی شه